Ένας κύκλος που αλλάζει διαρκώς, αλλά μένει ο ίδιος… ένα φρικτό έγκλημα, ένας ανείπωτος πόνος κι έπειτα η εκδίκηση που ακολουθεί.
📚 Πληροφορίες Έκδοσης
Τίτλος: Ηλεκτρα
Συγγραφέας: Jennifer Saint
Μεταφρασμένο από: Τέσυ Μπάιλα
Εκδόσεις: Κάκτος
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 19 Ιουνίου 2025
Είδος: Σύγχρονη Ξένη Λογοτεχνία – Μυθολογικό retelling
Σελίδες: 416
📖 Περίληψη
Η Jennifer Saint, μέσα από τις σελίδες της Ηλέκτρας, μας βυθίζει ξανά στον σκοτεινό κόσμο των Ατρειδών. Τρεις γυναίκες, η Κλυταιμνήστρα, η Κασσάνδρα και η Ηλέκτρα, υφαίνουν την αφήγηση ενός μύθου που όλοι ξέρουμε, αλλά σπάνια βλέπουμε από την οπτική τους. Στον πυρήνα βρίσκεται το βάρος της κατάρας που αιωρείται πάνω από τον οίκο τους και το πώς η καθεμία βιώνει το χρέος, την αγάπη, την απώλεια και την ανάγκη για δικαιοσύνη. Η Saint μεταμορφώνει έναν μύθο γνωστό για την ανδρική ηρωοκεντρικότητά του σε ένα βαθιά γυναικείο αφήγημα, γεμάτο φωνές που απαιτούν να ακουστούν.
💭 Όσα μου άφησε η ανάγνωση
🟢 Χωρίς Spoilers
Αν αγαπάς την ελληνική μυθολογία, το βιβλίο θα σε κερδίσει από την πρώτη σελίδα. Η Saint δεν προσπαθεί να «ξαναγράψει» τον μύθο, αλλά να τον φωτίσει αλλιώς. Οι γυναικείοι χαρακτήρες, που συνήθως στέκονται στο περιθώριο, μπαίνουν στο κέντρο και αποκτούν πολυδιάστατες φωνές. Η Κλυταιμνήστρα δεν είναι πια μόνο η σύζυγος-δολοφόνος, η Κασσάνδρα δεν είναι μόνο η μάντισσα που κανείς δεν πιστεύει, και η Ηλέκτρα δεν είναι μόνο η κόρη που ζητά εκδίκηση. Είναι γυναίκες με αμφιβολίες, φόβους, πάθη και εσωτερικές αντιφάσεις.
Η είσοδός μου στον κόσμο του βιβλίου ήταν σχεδόν αβίαστη. Αγαπώ τη μυθολογία και αυτό έκανε την ανάγνωση οικεία, σαν να γύριζα σε μια ιστορία που γνωρίζω από παλιά αλλά τώρα μου την αφηγούνται αλλιώς. Αν και το διάβαζα παράλληλα με άλλα βιβλία, η Ηλέκτρα είχε μια σταθερή, αθόρυβη δύναμη που με κρατούσε συνδεδεμένη.
Από τις τρεις φωνές, εκείνη της Ηλέκτρας με άγγιξε περισσότερο. Ο δεσμός κόρης – πατέρα είναι για μένα ξεχωριστός, και μέσα από τις σελίδες είδα πόσο καθοριστικός μπορεί να γίνει, μέχρι και αυτοκαταστροφικός. Ένιωσα να την καταλαβαίνω, ακόμα κι όταν δεν συμφωνούσα με τις πράξεις της.
Το βιβλίο ξυπνά έντονα συναισθήματα: οργή, θλίψη, συμπόνια, αμφιβολία. Κάθε κεφάλαιο με έβαζε στη θέση τους και με έκανε να αναρωτιέμαι: «Εγώ τι θα έκανα;». Δεν υπήρξε στιγμή που να πω «αυτή έχει δίκιο» ή «αυτή έχει άδικο». Και ίσως εκεί βρίσκεται η γοητεία του: στη συνεχή αμφιταλάντευση, στο γκρι της ανθρώπινης φύσης.
🔴 Spoiler Alert – Από εδώ και κάτω περιλαμβάνονται αποκαλύψεις για την πλοκή
Η εκδίκηση είναι το κεντρικό νήμα, και η Saint το χειρίζεται χωρίς εξιδανικεύσεις. Η Κλυταιμνήστρα παρουσιάζεται με μια δύναμη που είναι ταυτόχρονα μητρική και καταστροφική: το έγκλημα του Αγαμέμνονα (η θυσία της Ιφιγένειας) την καταρρακώνει, και η δική της εκδίκηση γίνεται σχεδόν αναπόφευκτη. Δεν τη δικαιολογείς, αλλά δεν μπορείς και να την κατηγορήσεις απλά — είναι μια πράξη που πηγάζει από την καρδιά μιας μάνας, και όμως μετατρέπει την ίδια σε φονιά.
Η Κασσάνδρα, ίσως η πιο τραγική φιγούρα, ζει με το προφητικό χάρισμα που είναι ταυτόχρονα δώρο και κατάρα. Η Saint δίνει φωνή σε αυτή τη σιωπηλή τραγωδία: να βλέπεις την αλήθεια, αλλά κανείς να μη σε πιστεύει. Μου θύμισε πόσο συχνά οι γυναικείες φωνές μένουν αναξιόπιστες, πόσο συχνά αγνοούνται, ακόμα κι όταν είναι οι πιο καθαρές.
Η Ηλέκτρα είναι η κόρη που παγιδεύεται στο μίσος και στην αφοσίωση στον πατέρα της. Το μίσος της τη συντηρεί, αλλά και την καταστρέφει. Είναι ένας χαρακτήρας που ζει μέσα από τον πόνο της εκδίκησης, χωρίς ποτέ να βρει πραγματική λύτρωση.
🕊️ Μια τελευταία σκέψη
Η Ηλέκτρα δεν είναι απλώς μια ιστορία μυθολογικού retelling. Είναι μια σπουδή πάνω στην εκδίκηση και στη σιωπή, στη μοίρα και στην ελεύθερη βούληση. Είναι ένα μυθιστόρημα που σε αναγκάζει να κοιτάξεις κατάματα τη βία και να αναρωτηθείς: όταν το αίμα ζητά αίμα, υπάρχει ποτέ πραγματικό τέλος;
Η εκδίκηση είναι πάντα ένα μονοπάτι αυτοκαταστροφικό· σε αλλοιώνει, σε καταναλώνει. Όμως το βιβλίο δείχνει και τη σκληρή αλήθεια: καμιά φορά πονάει περισσότερο να μην την πάρεις. Το δίλημμα αυτό με ακολούθησε σε όλη την ανάγνωση.
Ταυτόχρονα, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ πόσο επίκαιρα παραμένουν τα θέματα: η γυναικεία σιωπή, η κακοποίηση, η απαξίωση του λόγου των γυναικών. Δυστυχώς, είναι ζητήματα που δεν ανήκουν στο παρελθόν. Και όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινιά, οι τρεις αυτές μορφές δείχνουν και κάτι άλλο: τη δύναμη που κρύβει κάθε γυναίκα. Τη δύναμη να αντέχει, να μιλά, να πράττει.
Όταν έκλεισα το βιβλίο, έμεινα με ανάμεικτα συναισθήματα. Μα η φράση που χαράχτηκε μέσα μου ήταν αυτή:
«Είναι ένας κύκλος που αλλάζει διαρκώς, αλλά μένει ο ίδιος… ένα φρικτό έγκλημα, ένας ανείπωτος πόνος κι έπειτα η εκδίκηση που ακολουθεί. Και μετά ξανά από την αρχή. Ξέρω ότι δεν μπορείς να το δεις τώρα, όσο η θύελλα μαίνεται γύρω σου, όσο φαίνεται αδιανόητο πως η νεκρή γη θα δώσει καρπούς ξανά. Αλλά αυτό συμβαίνει — πάντα.»
💬 Πες μου τη γνώμη σου
📌 Πιστεύεις ότι η εκδίκηση είναι ποτέ δικαιολογημένη ή πάντα οδηγεί στην αυτοκαταστροφή;
Αν είχες να διαλέξεις ανάμεσα στις τρεις γυναίκες, ποια φωνή θα σε εξέφραζε περισσότερο: της μητέρας, της προφήτισσας ή της κόρης;
Και τελικά, ποιο είναι για σένα το πραγματικό βάρος της μοίρας: αυτό που μας επιβάλλουν οι θεοί ή αυτό που δημιουργούμε με τις επιλογές μας;
The Pink Nest 
☕ Όπως σε μια ωραία κουβέντα με φίλους — άφησε το σχόλιό σου!