Όταν η μαγεία δεν είναι δώρο, αλλά βάρος επιλογής – Φάντασμα – Kaylie Smith | εκδόσεις Anubis

🟢 Χωρίς Spoilers

Το Φάντασμα είναι από εκείνα τα βιβλία που σε τραβούν γρήγορα στον κόσμο τους χωρίς να σε πιέζουν. Από τις πρώτες σελίδες γίνεται ξεκάθαρο ότι δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με μια ιστορία μαγείας ή ένα ρομαντικό fantasy, αλλά με ένα αφήγημα που μιλά για επιλογές, απώλεια και εσωτερική σύγκρουση.

Μου άρεσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι στην αρχή υπάρχει μια περιγραφή των πλασμάτων που θα συναντήσουμε. Δεν λειτουργεί απλώς ως πληροφοριακό στοιχείο, αλλά σαν μια σιωπηλή προειδοποίηση: ο κόσμος αυτός δεν είναι φιλικός, ούτε φτιαγμένος για να σε υποδεχτεί. Παράλληλα, ο πρόλογος —μια σκηνή με τους δύο πρωταγωνιστές— δημιουργεί αμέσως ατμόσφαιρα και συναισθηματικό έδαφος, χωρίς να αποκαλύπτει περισσότερα από όσα πρέπει.

Ο κόσμος του βιβλίου είναι καλοδουλεμένος. Οι περιγραφές είναι ισορροπημένες: αρκετές για να μπορείς να φανταστείς τους χώρους, την Έπαυλη, τις δοκιμασίες και τα πλάσματα, αλλά ποτέ σε βαθμό που να κουράζουν. Η ροή είναι γρήγορη και εθιστική. Το βιβλίο σε παρασύρει και σε κάνει να θέλεις να συνεχίσεις, όχι επειδή συμβαίνει κάτι εντυπωσιακό σε κάθε σελίδα, αλλά επειδή θέλεις να δεις πώς θα αντέξουν οι χαρακτήρες μέσα σε αυτό το σύστημα.

Οι δοκιμασίες είναι από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία. Δεν είναι απλώς εμπόδια, αλλά μηχανισμοί που δοκιμάζουν χαρακτήρες, όρια και αντοχές. Η μαγεία δεν υπάρχει διακοσμητικά· δένει με την πλοκή και επηρεάζει άμεσα τις αποφάσεις και τις συνέπειές τους.

Σε κοινωνικό επίπεδο, το βιβλίο θίγει κάτι που προσωπικά με ενόχλησε — και αυτό είναι θετικό. Το «πρέπει» της κοινωνίας: η ιδέα ότι ένα παιδί είναι καταδικασμένο να κληρονομήσει όχι μόνο τις ικανότητες, αλλά και τη μοίρα του γονιού του. Η κληρονομικότητα εδώ δεν παρουσιάζεται ως δώρο, αλλά ως βάρος. Σαν μια αόρατη γραμμή που χαράζεται πριν καν μπορέσεις να διαλέξεις ποιος θέλεις να γίνεις.

Ο θάνατος, από την άλλη, παρουσιάζεται με έναν τρόπο που για μένα λειτουργεί ρεαλιστικά. Γιατί η απώλεια είναι κάτι βαθιά προσωπικό. Ο καθένας τη βιώνει διαφορετικά, κι έτσι όπως κι αν παρουσιαζόταν, θα μπορούσε να θεωρηθεί αληθινή. Στο Φάντασμα, η απώλεια δεν είναι απλώς αφετηρία της πλοκής, αλλά κάτι που συνοδεύει τις επιλογές της πρωταγωνίστριας και τις επηρεάζει.

Όλο αυτό το σύστημα δοκιμασιών μου έδωσε έντονα την αίσθηση της ίδιας της κοινωνίας. Σαν ένας διαρκής διαγωνισμός, όπου ο καθένας μας περνά καθημερινά τις δικές του δοκιμασίες για να αποδείξει την αξία του και απλώς… να επιβιώσει. Δεν είναι πάντα δίκαιο, δεν είναι πάντα ισότιμο, αλλά είναι εκεί.

Η πρωταγωνίστρια αλλάζει. Και αυτή η αλλαγή δεν έρχεται ξαφνικά ή επιφανειακά. Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος, πριν αλλάξει ουσιαστικά, κάνει μια υποσυνείδητη επιλογή: μένω στάσιμος ή προχωράω; Εδώ, η αλλαγή δεν γίνεται από φιλοδοξία, αλλά από ανάγκη. Μέσα από τη διαδικασία, μαθαίνει τον εαυτό της και —το πιο σημαντικό— αρχίζει να κάνει τις δικές της επιλογές.

Στο κομμάτι των σχέσεων, το βιβλίο δεν προσποιείται ότι δεν υπάρχει εξουσία. Γιατί πάντα υπάρχει. Ο καθένας επηρεάζει τον άλλον με διαφορετικό τρόπο. Αυτό που ξεχωρίζει μια υγιή σχέση είναι το πώς αυτή η δύναμη μαθαίνει να λειτουργεί υπέρ και των δύο. Η χημεία των πρωταγωνιστών είναι έντονη, οι σκηνές τους έχουν πάθος 🌶️, αλλά ταυτόχρονα αφήνουν χώρο για σκέψη.

Προς το τέλος, είχα προβλέψει σε έναν βαθμό την έκβαση της ιστορίας. Αυτό, όμως, δεν με ενόχλησε. Για μένα, η διαδρομή είχε μεγαλύτερη σημασία από την έκπληξη.

⸻

🔴 Spoiler Alert – Από εδώ και κάτω περιλαμβάνονται αποκαλύψεις για την πλοκή

Το Φάντασμα της Kaylie Smith αποκαλύπτει τη δύναμή του κυρίως στο δεύτερο μισό του, εκεί όπου οι δοκιμασίες παύουν να είναι απλώς εξωτερικά εμπόδια και μετατρέπονται σε καθρέφτες των χαρακτήρων. Από τη στιγμή που η πρωταγωνίστρια εισέρχεται πλήρως στο παιχνίδι της Έπαυλης, γίνεται ξεκάθαρο ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο και κανείς δεν συμμετέχει χωρίς λόγο.

Ο διαγωνισμός δεν είναι απλώς μια σειρά από επικίνδυνες δοκιμασίες· είναι ένας μηχανισμός ελέγχου. Όσο προχωρά η ιστορία, αποκαλύπτεται ότι οι κανόνες δεν υπάρχουν για να εξασφαλίσουν δικαιοσύνη, αλλά για να δημιουργούν ψευδαίσθηση επιλογής. Οι συμμετέχοντες πιστεύουν ότι παλεύουν για κάτι —μια ευχή, μια λύτρωση, μια δεύτερη ευκαιρία— όμως στην πραγματικότητα κινούνται μέσα σε ένα σύστημα που έχει ήδη αποφασίσει ποιοι αντέχουν και ποιοι θα σπάσουν.

Η πρωταγωνίστρια ξεκινά αυτό το ταξίδι κυρίως από ανάγκη: για να σώσει την αδελφή της, για να επιβιώσει, για να μην αφήσει τον θάνατο της μητέρας της να είναι μάταιος. Ωστόσο, όσο οι δοκιμασίες γίνονται πιο σκληρές, η ανάγκη αυτή μεταμορφώνεται σε κάτι βαθύτερο. Δεν παλεύει πια μόνο για κάποιον άλλον, αλλά για τον εαυτό της.

Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο τρόπος με τον οποίο το βιβλίο χειρίζεται την κληρονομικότητα. Η μαγεία που κουβαλά η πρωταγωνίστρια δεν παρουσιάζεται ποτέ ως προνόμιο. Αντίθετα, μοιάζει με καταδίκη. Η κοινωνία —μέσα και έξω από την Έπαυλη— περιμένει από εκείνη να συνεχίσει τον δρόμο της μητέρας της, σαν να μην υπάρχει εναλλακτική. Αυτή η πίεση λειτουργεί σαν αόρατος αντίπαλος σε κάθε δοκιμασία.

Και εδώ είναι που το βιβλίο γίνεται πιο πολιτικό απ’ όσο φαίνεται αρχικά. Το Φάντασμα μιλά για έναν κόσμο όπου το ποιος είσαι έχει ήδη αποφασιστεί πριν προλάβεις να μιλήσεις. Η πρωταγωνίστρια δεν κρίνεται για τις επιλογές της, αλλά για αυτό που είναι — ή μάλλον, για αυτό που οι άλλοι πιστεύουν ότι πρέπει να είναι.

Καθώς οι αποκαλύψεις γύρω από τον διαγωνισμό πληθαίνουν, γίνεται φανερό ότι η ίδια η Έπαυλη λειτουργεί σαν ζωντανός οργανισμός. Δεν παρακολουθεί απλώς· αξιολογεί, πιέζει, δοκιμάζει τα όρια. Οι δοκιμασίες δεν είναι ίδιες για όλους, γιατί δεν στοχεύουν στο σώμα, αλλά στο μυαλό.

Η πρωταγωνίστρια αρχίζει να αμφισβητεί όχι μόνο τους γύρω της, αλλά και τις ίδιες της τις σκέψεις. Οι παρεμβατικές σκέψεις, ο φόβος ότι ίσως δεν είναι αρκετή ή ότι απλώς αναπαράγει έναν ρόλο που της επιβλήθηκε, βαθαίνουν την εσωτερική της σύγκρουση. Το βιβλίο δεν την παρουσιάζει ως αλάνθαστη ηρωίδα. Αντίθετα, τη δείχνει να λυγίζει, να κάνει λάθη, να αμφιβάλλει.

Η σχέση της με τον πρωταγωνιστή και η αρχική έλξη και η ένταση 🌶️ μετατρέπονται σε ένα παιχνίδι δύναμης, εμπιστοσύνης και αμοιβαίας εξάρτησης. Κανένας από τους δύο δεν είναι “καθαρός”. Και οι δύο κρύβουν πληροφορίες, κίνητρα και φόβους. Αυτό που κάνει τη σχέση τους ενδιαφέρουσα δεν είναι η ιδανική ισορροπία, αλλά το γεγονός ότι προσπαθούν να τη βρουν.

Η εξουσία στη σχέση τους δεν είναι μονομερής. Άλλοτε εκείνος φαίνεται να έχει το πάνω χέρι λόγω γνώσης και εμπειρίας, άλλοτε εκείνη λόγω συναισθηματικής διαύγειας και αντοχής. Το βιβλίο δεν ωραιοποιεί αυτή τη δυναμική, αλλά την παρουσιάζει ως κάτι αναπόφευκτο. Και τελικά, αυτό που τους διαφοροποιεί από το ίδιο το σύστημα της Έπαυλης είναι η συνειδητοποίηση αυτής της εξουσίας και η προσπάθεια να μην τη χρησιμοποιούν καταστροφικά.

Η αποκάλυψη των πραγματικών μηχανισμών πίσω από τον διαγωνισμό ενισχύει την αίσθηση ότι κανείς δεν είναι πραγματικά ελεύθερος. Οι υποσχέσεις για ευχές και λύτρωση λειτουργούν ως δόλωμα. Το σύστημα δεν ενδιαφέρεται για την επιβίωση όλων, αλλά για τη συνέχισή του. Όσοι πέφτουν, αντικαθίστανται. Όσοι αντέχουν, γίνονται μέρος του.

Σε αυτό το σημείο, η πρωταγωνίστρια κάνει τη μετάβαση από το «αντέχω» στο «επιλέγω». Και αυτό είναι, για μένα, το πιο ουσιαστικό σημείο του βιβλίου. Δεν αλλάζει επειδή κάποιος της το επιβάλλει, αλλά επειδή καταλαβαίνει ότι η στασιμότητα ισοδυναμεί με θάνατο — κυριολεκτικό και ψυχικό.

Το τέλος, παρότι σε έναν βαθμό προβλέψιμο, λειτουργεί περισσότερο συμβολικά παρά εντυπωσιακά. Δεν έχει σημασία τόσο το τι συμβαίνει, όσο το πώς και το γιατί. Η πρωταγωνίστρια δεν «κερδίζει» με την παραδοσιακή έννοια. Δεν βγαίνει αλώβητη. Βγαίνει, όμως, πιο συνειδητοποιημένη.

Η τελική της στάση απέναντι στη μαγεία, στον εαυτό της και στις σχέσεις της δείχνει ότι ο κύκλος της κληρονομικότητας μπορεί να σπάσει — όχι χωρίς κόστος, αλλά με επίγνωση. Και αυτό είναι ίσως το πιο αισιόδοξο μήνυμα του Φάντασμα: ότι δεν μπορούμε πάντα να διαλέξουμε τις συνθήκες μέσα στις οποίες γεννιόμαστε, αλλά μπορούμε να διαλέξουμε πώς θα σταθούμε μέσα σε αυτές.

⸻

🎯 Συνολικά…

Το Φάντασμα είναι μια ιστορία για το τι σημαίνει να κουβαλάς κάτι που δεν διάλεξες και να αποφασίζεις αν θα το αφήσεις να σε ορίσει. Άρα, δεν είναι απλώς ένα dark fantasy με romance, αλλά ένα σχόλιο πάνω στην κοινωνία, την επιβίωση και την ανάγκη για αυτοπροσδιορισμό. Και παρότι το τέλος δεν βασίζεται στην ανατροπή, δικαιώνει τη διαδρομή — κάτι που, προσωπικά, θεωρώ πολύ πιο σημαντικό.

🤍 Μια τελευταία σκέψη…

Πρόκειται για ένα βιβλίο που συνδυάζει ατμόσφαιρα, ρυθμό, μαγεία και συναίσθημα, χωρίς να φοβάται να ακουμπήσει πιο βαριά θέματα. Δεν είναι τέλειο, δεν είναι απρόβλεπτο σε όλα του, αλλά είναι ειλικρινές στον τρόπο που μιλά για απώλεια, αλλαγή και επιλογή.

Βαθμολογία: 4/5 ⭐

💬 Πες μου τη γνώμη σου

📌 Πιστεύεις ότι η κληρονομικότητα μας ορίζει;

Θα έμπαινες σε έναν τέτοιο διαγωνισμό για να σώσεις κάποιον δικό σου;

Πόσο χώρο έχει η εξουσία μέσα στις σχέσεις, κατά τη γνώμη σου;