Στο Frankenstein του Guillermo del Toro, η νύχτα δεν είναι απλώς φόντο· είναι ολόκληρη η ψυχή της ιστορίας. 🌑 Μέσα σε δωμάτια που μυρίζουν παλιό μέταλλο και κρύο αέρα, ένα πλάσμα ξυπνά χωρίς καμία μνήμη, κανένα χάδι, καμία φωνή να του πει ότι ανήκει κάπου. Και έτσι, περιπλανιέται σε έναν κόσμο που αποφάσισε για αυτό πριν καν το δει. 🕯️ Η ταινία δεν τρομάζει — στοιχειώνει. Με εικόνες που θυμίζουν ξεθωριασμένες γκραβούρες και με μια μελαγχολία που απλώνεται σαν ομίχλη, η ιστορία μιλά για τον φόβο του διαφορετικού, την ευθύνη του δημιουργού και την πιο πικρή αλήθεια όλων: η εγκατάλειψη είναι το πρώτο πραγματικό τέρας. 🦇 Ένα σκοτεινό, ποιητικό ταξίδι που σε αφήνει με μια σκέψη να καίει χαμηλά: ακόμη και το “τέρας” ζητά απλώς μια θέση σε κάποιον κόσμο — ή έστω μια αγκαλιά.